De partysmokers van Goirle heren 1 hadden al een hele tijd geen wedstrijd meer gewonnen, uitgezonderd king of the court sessies en potjes achter de drie of niet tijdens de trainingen. Uit deze stelling blijkt dat een overwinning zeer welkom was, en daarnaast maakt het een mooi bruggetje richting de trainingsweken voorafgaand aan het duel met de voetbalsupporters uit Waspik.

 

Want er werden de nodige potjes gespeeld en king of the courts gekroond door een tekort aan volleyballers. En elke keer als je dacht dat het absolute dieptepunt wat betreft trainingsopkomst was bereikt, dan zou de volgende training de volgende ziek, op vakantie, aan het werk of met een onoverkomelijke pijn aan de rechterschouder geveld zijn. De laatste woensdagtraining werd met vier man en zonder trainer afgewerkt, maar daar werd wel de basis gelegd voor de overwinning bleek later. Hier werd even de nadruk gelegd op lomp ballen erin janken aan de buitenkant (met maximaal een eenmansblok), en dat bleek een gouden formule te zijn voor de tot dusver laf optredende passer lopers.

Maar wat weten we over slechte generales? Juist, dat dan de voorstelling altijd stukken beter is. Zo ook zaterdag, want het werd een wedstrijd om je vingers bij af te likken. Dat het gedrag daarna bij enkele spelers tot een bedenkelijk niveau daalde tijdens een potje kingsen in de kantine vergeet ik voor het gemak even. Aangezien de ‘oude’ garde van beide teams elkaar al jarenlang kent, is deze wedstrijd altijd leuk. Eerder dit seizoen in Waspik schalde het TRI-JA-DE nog van de tribune voor onze mooiboy Bob, die inderdaad vroeger bij Triade speelde (goed gezien jongens). In Goirle echter paste slechts applaus van het aanwezige publiek – zoals altijd weer gekkenhuis – voor zijn aanvalsspel. Maar… “We moeten niet alleen op Bob leunen!”, aldus de spelverdeler die ondertussen ongegeneerd bijna alle set-ups naar buiten peerde.

Veel dank gaat uit naar de invallers Tim (libero), Martin (midden), Sander (dia) en Renzo (met te veel pijn in zijn rug en trainingspak aan de bank van Atak aan het zieken, maar anders spelverdeler). Tim dacht eigenlijk onder zijn tweede wedstrijd van de dag onderuit te komen, omdat hij naar de tweede ronde van Mijn naam is Michael moest. Maar goed, hij stond al op het wedstrijdformulier en op het opstellingsbriefje dus dikke pech. Hij leukte het voor zichzelf wat op met speelse showduikjes. Martin en Sander maakten er weer eens een ouderwets ZVC Goirle van, met vier Zeeuws-Vlamingen in het veld. ‘Min kudos’ gaan deze week uit naar 110 kg Ellende, die zijn vakantie precies wist te plannen tijdens een schaars wedstrijdweekend temidden van vijf wedstrijdvrije weken.

Goed, de opstellingen. Goirle begon de eerste set met de donkere Carlos Valderrama in het gele shirt, de Mossel op spelverdeling, Sarto dames 1 fan Bobbo en Goirle heren 3 fan Yes-Air op de pass loop, webmaster Ronaldo op stoemp, en de Muur en onze Saab liefhebber op mid. Atak begon tot onze grote verbazing met de Koev in de spits, aangevuld met twee korfballers met een kippenpak aan, en een kangoeroe met stink- en rookbommen, dobbelstenen en dropveters in zijn buidel. Toch wonnen ze die eerste set.

In de tweede set stuurde G-G-G-G-G-G-G-G-Boogie (he’s a G!) weer een gemotiveerd team het veld in met de opdracht de set te winnen. Gedurende de set maakte Jasper plaats voor Sexy Lexy en Ronald plaats voor Return to Sander. Beide vielen erg goed in en vooral Sander mag op de blote knietjes gedankt worden. Hij loodste later in de wedstrijd zijn oude team door het eind van de 4^e set en de 5^e set heen. En… hij sloeg ook nog iemand op zijn tulli, da’s altijd genieten! De tweede set wonnen we nipt. Maar eigenlijk waren alle sets nipt uitgezonderd de vijfde.

De derde set begonnen we ontstellend slecht, maar we kwamen mooi terug. Uiteindelijk lieten we een aantal set points liggen en ging op het eind het team uit Waspik met de eer strijken. Ronaldo kwam in deze set terug op zijn normale positie ten koste van PP. Met de opstelling die de goede lezers kunnen opmaken uit het voorafgaande verhaal ging Goirle met een 2-1 achterstand de vierde set in. Tegen de twintig liepen we uit door goed servicewerk en minder passwerk van Atak. Tot de 24 hielden we die comfortabele voorsprong van 3, 4 punten. Op die stand kregen we set point fever, totdat Sander op 24-23 de bal kreeg.

Weer een vijfde set. Ik ben de tel kwijt… geen idee hoeveel we er hebben gespeeld dit seizoen, maar het zullen er een vijftal zijn. Tijdens deze tiebreak speelden beide partijen met veel vuur en het spel werd vooral aan Goirle kant erg effectief. Bijna geen bal meer op de grond aan onze kant en tweede ontketen aanvallers in de personen van Bob en Sander. Dit resulteerde in een 15-8 ofzo. Dit hadden we nodig en we kijken uit naar de resterende wedstrijden. Check jullie later.

Kusjes