Tja, wat als schapen konden praten. Zou de wereld er dan nog steeds zo uit zien als vandaag? Of wat als de zon een jaar vakantie nam. Wat zou er dan gebeuren? Dit zijn allemaal kwesties waar hedendaagse filosofen zich mee bezig houden: ‘Wat-als-vragen’. Zo afgelopen zaterdag ook weer een aantal mooie voorbeelden.

Wat als de schouder van het Sleeptouw helemaal genezen was? Dan waren ze vandaag ongetwijfeld bezig geweest de gaten in de vloer van de Dongewijk te vullen. Dan had het gehele publiek nog steeds in shock op de tribune gezeten van al het geweld dat uit een schouder naar voren kan komen. Dan had geen middenaanvaller van de blauw-gelen nog omhoog durven springen, laat staan dat een der verdedigers er überhaupt maar aan zou denken een vinger naar die kanonskogels uit te steken.

Wat als er onverwacht een engel in geel Goirle-tenue binnen was komen zweven? Dan waren alle passes in prachtige parabooltjes op hun eindlocatie aangekomen. Tot grote frustratie van alle blauw-gelen. Uit deze frustratie waren ongetwijfeld nog meer homeruns en teletubbie-serves gekomen. Coach der blauw-gelen, voorzitter van de vereniging voor mensen die er van houden nutteloze functies achter hun naam te plakken, had in de daaropvolgende woede-uitbarsting ongetwijfeld zijn notitieblok opgegeten. Bovendien hadden alle lichtgele engeltjes meer energie en aandacht in hun persoonlijke torpedo’s kunnen steken. Wat zou resultaten in een nieuw melkwegstelsel, gecreëerd door de sterretjes voor de ogen van de blauw-gelen.

Wat als de aanvoerder der strijdkrachten buiten de slagvelden nog snel een tocht per step door de Veluwe had gemaakt? Minstens 10 cm hoger in de lucht en minstens 10 km/h harder hadden deze langeafstandsraketten vele slachtoffers gemaakt in het andere kamp. Uit pure wanhoop en angst zouden daar de witte zakdoeken uit de broekzakken worden gehaald en zou er worden gesmeekt om vergiffenis en medelijden.

Wat als de aanvoerder der strijdkracht in de frontlinies (ook wel bekend als David de mosselvisser) aan het eind van de eerste slag om Tilburg niet besloot de Goliath van de blauw-gelen genadeloos onderuit te halen? Of wat als de Goliath aan onze zijde een David was tegengekomen?

Wat als de eerste tien punten in een wedstrijd niet mee zouden tellen, maar puur ter warming-up zouden dienen? Dan zijn inhaalraces niet meer nodig. Hoogstens voor de tegenstander…

Wat als de leidsheren eens niet beoordeeld zouden worden? Dan zou de druk en rust bij de witte kragen ongetwijfeld hoger zijn en zouden ook alle schampschoten zijn opgemerkt…

Wat als Goliath, de aanvoerder der strijdkrachten buiten de lijnen en enkele andere strijders wel om half 1 op de afgesproken locatie waren geweest? Wat als het alcoholpercentage in bier niet zo hoog zo zijn? Wat als de muziek in de Dongewijk niet zo hard had gestaan? Wat als ik de laatste trein naar Tilburg wel nog gehaald zou hebben?

Helaas zal het werkelijke antwoord op de meeste van deze vragen een groot raadsel blijven. Filosofen zullen eeuwig proberen hier een antwoord op te krijgen en misschien dat enkele vragen ook daadwerkelijk beantwoord kunnen worden.