De lat

Heel af en toe dan zie je wel eens dat bij een marathon, één van de “hazen” zijn dag heeft en zomaar op de overwinning afstormt. Of bij de tour de France een knecht die op avontuur gaat en die ene dag zo’n goede benen heeft dat ie na een solo van 185 kilometer als eerste over de meet komt. Eigenlijk staan ze volledig in dienst van hun kopmannen maar leggen zo nu en dan de lat net iets te hoog.

Het is niet zo dat wij als heren 2, onszelf als hazen of knechten voor ons eerste voelen maar we leggen de laatste tijd de lat wel erg hoog voor ons vlaggenschip, zaterdag zelf iets te hoog zou later blijken. Kijk, we zijn dan wel een team waarvan de meeste spelers zo mooi gezegd, “op hun retour zijn” maar op zaterdag willen we nog altijd net zo graag winnen als we dat 10 jaar geleden deden.

We hebben ook met lede ogen toe moeten zien hoe ons eerste steeds meer afstand van ons heeft genomen en dat we, in tegenstelling tot een paar jaar geleden, geen van allen nog het idee hebben dat we het team met al die bijnamen (waar werkelijk niemand iets van begrijpt) het vuur nog aan de schenen kunnen leggen, laat staan er van winnen. Maar we kunnen op zaterdag wel het goede voorbeeld geven en laten zien hoe je met schitterend spel, de tegenstander zonder illusies terug naar huis kunt sturen. Dat hebben we afgelopen zaterdag ook gedeeltelijk weten te realiseren.

Even terugkomend op al die bijnamen in heren 1. Als ik zo’n verslag lees dat heb ik geen flauw idee wat termen als 0,0 en Welten-bertens betekenen dus ik verwacht snel een literatuur- of verklarende woordenlijst op de website. Desalniettemin, was het toch een mooi stukje proza.

Van proza naar Prozak, het was bij het tweede in het begin van de wedstrijd zo droevig dat menigeen zich dreigde te gaan troosten met antidepressiva om de zaterdag door te komen. We hadden weliswaar de nummer drie op bezoek en we wilden ons natuurlijk niet helemaal uitputten met een openingsfeest in het verschiet, maar om nou zo te beginnen….

Het is dat onze Glenn het aan het einde van de set op z’n heupen kreeg en een goeie serviceserie neerzette anders hadden we deze set kansloos verloren. Maar dat gebeurde niet…… en na een vergelijkbaar scenario in de tweede set, gebeurde het weer niet….

Vanaf set drie was het verzet bij Voorwaarts wel zo’n beetje gebroken en werden die met redelijk gemak gewonnen zodat onze, door zichzelf als mastermind betitelde coach kon afsluiten met de prachtige woorden; “slechte wedstrijden moet je ook gewoon winnen”. En zo is het!

4-0 dus…. En dan weten 3,5 en Belter-Wertens hoe hoog de lat weer ligt.

Ik heb die wedstrijd natuurlijk bekeken en ik was trouwens verbaasd over hoe die kleine snotpin van 15 stand kan houden in de eerste divisie, erg knap op die leeftijd. Goed dat ie de kans krijgt om te spelen en dus ook fouten te mogen maken. Als hij dan van zijn fouten weet te leren dan kunnen we er nog heel veel plezier aan beleven.

En zo konden we ons opmaken voor een feestje in d’n Brands. De dames gewonnen, heren 2 gewonnen en het eerste eigenlijk ook weer prima gedaan, en dat feest toch een stuk lekkerder.

’t Was een goei fiske en ik zeg: “moeten we snel weer een keer overdoen”.

De mazzel.