De wereld van het topvolleybal

Sommige mensen staan op een zaterdag op om te gaan kantklossen, punniken, tuinieren of vissen en als wij niet overlopen zouden zijn van het volleybaltalent, dan was ons ook een dergelijke zaterdag ten deel gevallen. Maar wij leiden in tegenstelling tot de normale sterveling een heel ander leven natuurlijk. Het is een leven van discipline, gezond eten en veel moeten laten, allemaal in het teken van topsport.

Het leven van een topsporter gaat ook zeker niet altijd over rozen, zoals Remco inmiddels heeft ondervonden. Om net dat kleine stukje beter te worden heeft hij het roken vaarwel gezegd en dit soort offers gaat niet in de koude kleren zitten. Renzo en Erik hebben zelfs hun bijbaantje opgezegd om zich volledig op het volleybal te kunnen richten en Dorus werkt momenteel een zeer strikt en uitputtend revalidatieprogramma af om zich zo snel mogelijk bij de selectie aan te kunnen sluiten.

Ga even lekker zitten want ik ga U een kijkje laten nemen in het leven van een topsporter op de dag van een beladen derby. Uiteraard zijn we vrijdagavond allemaal vroeg naar bed gegaan om goed uitgerust rond een uur of half negen op te staan. Ja, het leven van een topsporter vereist naast discipline en veel trainen ook het op het juiste moment rust nemen. Na een door onze diëtist voorgeschreven ontbijt, moeten we ons dan om elf uur op het trainingscomplex melden voor de tactische bespreking waar we naast het bekijken van videobeelden van de tegenstander, de laatste puntjes op de i zetten in aanloop naar de wedstrijd.

Vervolgens wordt er nog wat gedold tijdens de gezamenlijke lunch terwijl we de clubbus inmiddels het complex op zien rijden. Aan onze wandelgang naar de bus is duidelijk te zien dat we elke week ook een uurtje exercitie krijgen van onze technische staf, want ook dit gaat in het gelid en gepaard met uiterste precisie. In tegenstelling tot onze voetbalcollega’s van het Nederlandse elftal, eist onze trainer meer respect voor de fans en is ons gesommeerd weldegelijk handtekeningen uit te delen en zijn Ipods met oorwarmers als koptelefoons ten zeerste verboden.

Dan komt één van de mooiste momenten van zo’n wedstrijddag, wanneer we arriveren bij het sportcomplex waar een uitzinnige menigte op ons staat te wachten en de toejuichingen als een warme deken over ons heen komen. Net voor we uitstappen worden we door mastermind Peter nog even op onze voorbeeldfunctie gewezen en op ons hart gedrukt dat er jongetjes op ons staan te wachten die tegen ons op kijken en alles zullen nadoen om ooit net zo goed te worden als wij.

De bus stopt een paar meter voor de entree van de sporttempel, waardoor er van bus tot ingang slechts een paar dozijn handtekeningen worden gezet op teddybeertjes, dagboeken en erotisch getinte plekjes op te strakke blousejes. Na deze prettige bijkomstigheid van beroemdheid vervolgen we onze weg richting kleedkamer waar onze tenues uiteraard op volgorde van rugnummer klaar liggen. Net voordat we via de catacomben richting speelveld vertrekken worden door een hitsige peptalk van Peter op scherp gezet, zodoende met het mes op de tanden aan de wedstrijd te kunnen beginnen.

De wedstrijd dan:

Deze begon inderdaad met het mes op de tanden en door een tweede set waarin we het mes even kwijt waren, werd het slecht 3-1. “Een nuttige overwinning”, zeggen wij profs dan.

Om problemen in relationele sfeer te voorkomen kan ik niet in detail treden over de manier waarop deze overwinning in onze jetset gevierd werd en welke ”gastvrouwen” er waren “uitgenodigd”.

Ik kan in ieder geval wel melden dat er voldoende stoom is afgeblazen om vanaf maandag weer opgeladen op de training te verschijnen.

Ik hoop dat eenieder een klein beetje beeld heeft gekregen van het reilen en zeilen van een topvolleybalteam op een wedstrijddag. Wij willen onze fans, medische staf, familie en iedereen die bij ons succes betrokken is bedanken voor alles wat jullie voor ons doen.

De mazzel.