De wonderlijke wereld van het volleybal

Een greep uit de krantenkoppen van deze maandagochtend: ‘Leermomentje voor Goirle’ (BD), ‘Stunt Peelpush bij koploper Goirle’ (De Limburger) en ‘Scheidsrechter kan erectie tijdens wedstrijd niet onderdrukken’(Volkskrant).

Ik dacht dat ik alles al had meegemaakt in het volleybal, in al mijn jaren als succesvol speler/trainer/coach/scheidsrechter. Maar niet is minder waar. In de afgelopen week heb ik weer genoeg dingen bij mogen leren over de wonderlijke wereld van het volleybal. Zo lijken ‘ernstige’ kwetsuren als enkelbreuken en gedislokeerde schouders erg vervelend, maar de echte blessures ontstaan echter eerder door een moeilijk verteerbare maaltijd chinees, stukken glas in Polly, of het langdurig omhoog moeten houden van een spandoek bij een George Micheal concert (ga liever naar de toppers Mark, die spelen namelijk niet op een avond voor de training).

Zo bleek ik bij een 1e divisie team te spelen dat eigenlijk helemaal niet 1e divisie-waardig was. Wij bij Redkey Goirle spelen namelijk in een goedgekeurde, maar eigenlijk 1e divisie onwaardige hal. In een ideale 1e divisie waardige hal zou men namelijk een tafel aantreffen, waaraan twee popelende vlaggers geketend te vinden zijn, zodat men deze in ieder geval niet hoeft te zoeken. Een van de vlaggers biedt met zijn/haar mond het ingevulde wedstrijdformulier aan, terwijl de andere zijn/haar mond vrij het arbitraire duo eens goed oraal te plezieren. Het is een hal waar iedereen eerst 0.0‰ moet blazen voor men plaats mag nemen in de zaal. Deze paradijselijke hal maakt zelfs van een zelfvoldane, onbekwame, arrogante dwerg een grote koning.

Maar zoals eerder gezegd spelen wij niet in zo’n 1e divisie waardige hal. Bij ons zijn onze vlaggers overal en nergens in de zaal te vinden, omdat ook zij wel wat beters hebben te doen dan wachten op een wedstrijd die pas over een half uur begint op hun vrije zaterdagmiddag. Bij ons bied de vlagger het wedstrijdformulier niet met zijn/haar mond aan, maar ligt het gewoon in het hok van de beheerder klaar. Helaas voor de scheidsrechters zijn er ook nog geen vlaggers bereid gevonden om hen de soort orale bevrediging te bieden waar zij thuis ongetwijfeld een schrijnend tekort aan hebben. Onze bezoekers lusten ook nog wel eens een biertje op de zaterdagavond. Een biertje dat extra goed smaakt in combinatie met een mooie pot volleybal in de Frankenhal. Maar het vervelendst aan onze onwaardige hal is misschien nog wel, dat een zelfvoldane, onbekwame, arrogante dwerg bij ons niks meer is dan een zelfvoldane, onbekwame, arrogante dwerg. Eentje die er soms nog de nare gewoonte op na houdt met een stijve op de bok te staan. (www.volkskrant.nl/sport/volleybal/regionaal/rel-onstaan-nadat-scheidrechter-fluit-met-erectie.htlm)
Tijdens de wedstrijd van het scheidsrechters duo, die leken te strijden om de titel van de meeste doelloze idioot uit de 1e divisie, werd er op het zelfde veld een belangrijkere wedstrijd gespeeld. Redkey Goirle 1 speelde tegen Peelpush 1, een team waarvan weinig bekend was, behalve dat het Limburgers waren. Inmiddels is bekend dat zij niet terugdeinzen voor een bruin vingertje bij de scheidsrechter en dat zij dit lef ook met trots dragen. We weten nu ook dat Limburgers een ontzettend goed gevoel voor humor hebben, mits ze de wedstrijd winnen.

We zijn ook te weten gekomen dat het team een sterk remmend blok heeft, met daarachter een ijverige en solide verdediging. Ze hebben sterk geserveerd, wat ons passend genoeg moeilijkheden op heeft geleverd. De eerste twee sets hebben we binnen weten te slepen, maar niet met erg veel overtuiging. (25-21 & 25-20)
In de derde set kregen we veel series tegen en maar weinig series mee. Halverwege de set kwam Welten erin voor Jort, die een verdienstelijke wedstrijd stond te spelen. Met Welten aan het roer kwamen haalden we de opgelopen achterstand in, met zelfs een setpoint tot gevolg. Deze bal en de volgende ballen werden echter niet door ons, maar door Peelpush gemaakt, met een 27-25 verlies tot gevolg.

In de vierde set voerden frustratie en ongeloof bij ons de boventoon. Onze verbazing groeide bij elke beslissing van het arbitraire duo (bijna op een zelfde tempo als de erectie van de kleine koning). Dit kwam ons spel zeker niet ten goede, wat terug te zien is in de eindstand van de vierde set: 25-22.

Na een vijfde set die weinig commentaar behoeft (07-15), waren de scheidsrechters ook klaar met hun wedstrijd. De eerste scheids had zijn assistent met 4-0 afgemaakt en kon een tevreden glimlach na de wedstrijd dan ook niet onderdrukken. Laten we hopen dat deze overwinning hem een promotie naar de b-league oplevert, waar men immer klaarstaat met gretige vingers en potten met glijmiddel.

Gotta go,
McBiggah