Oost-Europese vriendjespolitiek.

Iedere topsporter heeft in zijn carrière zo’n moment waarop hij of zijn wat tijd neemt om zijn of haar prestaties naast die van een ander te leggen en te reflecteren. Bij mij kwam dat moment op zaterdag 26 november 2011. Om een eerlijk vergelijk te maken ben ik op youtube wat filmpjes gaan bekijken van Leonell Marshall Borges, Dante Guimarães Santos do Amaral, Ron zwerver, Peter Blangé, en zo nog een paar. Na goed bestuderen van deze beelden ben ik tot de volgende conclusie gekomen; ”Ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n goeie volleyballer”. Vandaar dat mijn basisplaats helemaal in het beeld paste van onze tactiek om als underdog, op het laatste moment als een duveltje uit een doosje, de winst in het kampioenschap te pakken.

Met in ons achterhoofd houdend, dat we de nummer één positie weer terug konden geven aan WHV, begonnen we perfect aan de wedstrijd. We bakten er namelijk helemaal niks van en OKK hielp door zelf een aardig niveau te halen waardoor ons plan tot in perfectie werd uitgevoerd. Bovendien werden we al in het zadel geholpen doordat we mochten spelen met een plastic bal en ons een scheidsrechter was toegewezen die net zo zelfverzekerd overkwam dan een rottweiler die net door een Chiwawa zijn mand is uitgejaagd. 1-0 voor OKK, “so far so good” zou je zeggen.

In set twee bleven we prima op koers tot we grofweg halverwege waren. Mastermind Peter had nog een slimme zet gedaan door het opstellingsbriefje verkeerd in te vullen waardoor we de hele set verkeerd stonden (geniaal). De spelers van OKK echter, hadden mijn verslag van vorige week ook gelezen en waren op de hoogte van onze tactiek. Vanaf dat moment kreeg ik het gevoel dat we in het Eurovisie songfestival terecht waren gekomen want een opzichtige en smerige vorm van vriendjespolitiek zou alles voor ons gaan verzieken. Zoals de voormalige Oostbloklanden elkaar in het Eurovisie songfestival de punten gunnen en onterecht toewijzen, zo zou blijken dat de dorpen onder de rook van Gorinchem een even grote burenliefde voor elkaar voelen.

Omdat het vrijwel onmogelijk was om volleyballend van ons te verliezen, trok men alle mogelijke tovertrucs uit de hoge hoed die tot setwinst voor Redkey Goirle zouden leiden. Zo ging er opzettelijk iemand serveren die niet aan de beurt was en werden de beste spelers bij OKK uit het veld gehaald.

Zo kon het zijn dat we van een keurige 11-12 achterstand op een 15-10 voorsprong terecht kwamen en bleek dat er tegen dit soort van bedrog geen kruid gewassen is.

Toen was ook bij ons de maat vol. Mastermind Peter besloot dat we moesten stoppen met proberen een gele kaart te krijgen(het lukte zelfs Peter niet bij onze Rottweiler). We hebben echt geprobeerd al opkruisend (=al laverend tegen de wind in zeilen) het schip tot zinken te krijgen maar besloten halverwege de tweede set om dan maar van koers te wijzigen en met de wind in de zeilen de haven te bereiken, en zo geschiedde het. In de derde set werd zelfs ons toppaard Rens van stal gehaald en liepen we in een mum van tijd uit naar een duidelijke 3-1 overwinning.

Dan nog even een momentje om bij stil te staan; Gabbertje Dorus heeft zijn officiële debuut gemaakt bij Redkey Goirle en daar zijn we natuurlijk allemaal helemaal blij mee. Ik heb overigens wel begrepen dat hij Renzo heeft overgehaald om mee te gaan naar zo’n idioot herrie-pillen-stampvoeten-feest en ik wil hem gezien onze veranderde tactiek vragen, voortaan wat voorzichtiger met Renzo-weinig-weerstand-Borrani om te gaan. Ik begrijp trouwens nog steeds niet dan een man met intellect zoals Renske, zich durft te vertonen op iets zo infantiel en dom als zo’n kaboink-kaboink-party. Renzo…luister even naar een goede vriend….sorry, maar je bent niet spastisch genoeg om als een debiel met je voeten in de lucht te stampen. En nee…. Dat is geen dansen en daar vind je ook geen leuke vrouwen.

De mazzel.