Laatste thuisdag: BBQ! Meld je aan!
Het seizoen is al weer bijna voorbij helaas. Tijd voor de laatste thuisdag met de altijd gezellige BBQ. Wij zullen deze dag afsluiten met een knallend feest in cafe D'n Brands!
Volleybal…de mooiste sport ter wereld!
Ik zat afgelopen week eens na te denken over hoe ik ook al weer ooit met volleybal ben begonnen en dat bleek minder romantisch te zijn dan andere verhalen die ik ken. Ik heb verhalen gehoord van jongens die me vertelde dat ze naar de door Nederland gewonnen Olympische finale zaten te kijken en zich de dag erna direct aan hebben gemeld bij een volleybalclub, omdat ze door de oprechte vreugde-uitbarsting van Joop Alberda op slag verliefd waren geworden op dat prachtige spelletje. In mijn geval was het alleen maar omdat het Lyceum waarop ik zat, toevallig gelieerd was aan een volleybalvereniging. “Gemak dient de mens”, was toen al mijn motto.
Ik was dus een jaar of twaalf toen ik begon en dat is inmiddels 26 jaar geleden. In die tijd ben ik van deze sport gaan houden, ik heb het soms vervloekt, ik ben er ook boos mee gestopt en weer terug gekomen. Het heeft me momenten gegeven waarop ik wilde dat ik er nooit aan was begonnen, zware blessures en irritaties. Volleybal is complex en op het hoogste niveau slaan mannen op elkaars kont(niet meer doen a.u.b.). In vergelijking tot andere sporten duurt het een eeuwigheid voordat je het een beetje onder de knie hebt en tegen de tijd dat je het een beetje begint te snappen dan beginnen je knieën al af te brokkelen. Volleybal heeft voor de beginner een ernstig zure appel om doorheen te bijten maar daar krijg je wel wat voor terug namelijk; knieklachten, zere schouders, gebroken vingers, rugpijn en afgescheurde enkelbanden en achillespezen.
Als je dit zo leest dan kun je, je waarschijnlijk prima voorstellen waarom jongelui tegenwoordig liever achter de Playstation zit(misschien wel een volleybalgame aan het spelen) of aan het chatten met iemand die in een kamer ernaast zit. Ja.. we hebben heel wat bij te houden tegenwoordig, 765 vrienden op facebook maar op een doordeweekse dinsdagavond even onaangekondigd op de koffie komen kan klaarblijkelijk niet meer. We twitteren wel even als we een kopje koffie pakken, dan hoef ik tenminste niet naar echte mensen toe…. Da’s maar eng. Tegenwoordig zijn steeds meer dingen digitaal, zelfs vrienden en daar word ik erg droevig van.
Daarom ben ik zo blij dat er nog zoiets bestaat als een teamsport, daar moeten mijn digitale vrienden namelijk lijfelijk aanwezig zijn, tenminste tot nu toe(je weet maar nooit waar de computernerds binnenkort mee op de proppen komen). Een paar keer per week komen we samen om naast volleyballen, een hoop lol te maken. Om elkaars fouten te accepteren en ze voor elkaar op te lossen. Om na de zoveelste fout van iemand, uit te leggen dat ie er zak van kan zodat hij boos wordt en we het later onder het genot van een biertje weer bij kunnen leggen en er om lachen. Om samen wedstrijden te winnen en ze te verliezen. Om iemand in de zeik te nemen zodat er om kan worden gelachen en om naar iemand te luisteren als ie ergens mee zit. Kortom; om vrienden te hebben waar de computernerds met alleen maar digitale vrienden nog niks tegen kunnen doen.
Daarom kom ik nog elke training en elke wedstrijd met plezier opdraven, zeker omdat juist volleybal zich bij uitstek leent voor die rare vriendschappen waarbij je elkaar in levende lijven treft. Volleybal kun je namelijk echt niet alleen, je kunt de tegenstander niet even de ziekenboeg in schoppen en je kunt je niet af en toe even verschuilen. Er kunnen geen onuitgesproken onenigheden blijven bestaan, die hebben namelijk altijd een negatief effect op de prestaties. Het is een echte teamsport en daarom doet iedereen die het niet beoefend zichzelf te kort.
Daarom is het belangrijk dat jonge mensen kennis moeten maken met deze prachtige sport. Als je er aan begint, moet je even door die zure appel heen bijten en niet te veel mauwen als het even niet gaat zoals je wilt. Niet liggen zeiken als de trainer je iets laat doen wat je niet zo leuk vindt en gewoon komen trainen, zelfs al heb je die dag een keer echt geen zin. Als je dit kunt opbrengen dan betaalt het zich dubbel en dwars terug en maak je het misschien op je 37ste mee dat je na een 3-1 overwinning op VOKO, na 10 wedstrijden ongeslagen nummer 1 bent. Dat iemand van de tegenstander het niet begrijpt waarom je coach, jou wisselde(bedankt nog). En dat je jezelf steeds vaker druk maakt over het onherroepelijke moment dat gaat komen wanneer je moet gaan stoppen.
Maar zoals ze in Engeland zo mooi zeggen: “it’s better to have loved and lost than not have loved at all.”
De mazzel.