Laatste thuisdag: BBQ! Meld je aan!
Het seizoen is al weer bijna voorbij helaas. Tijd voor de laatste thuisdag met de altijd gezellige BBQ. Wij zullen deze dag afsluiten met een knallend feest in cafe D'n Brands!
Pluchenko en RedKey Goirle H2 winnen
Zaterdag 28 januari 2012 zit er op, het was een belangrijke dag voor de sportminnende mens. In Sheffield werd Pluchenko namelijk Europees Kampioen. De 29-jarige Russische schaatser bracht een foutloze kür op het ijs en liet daardoor zijn landgenoot Artoer Gatsjinski en de Franse titelverdediger Florent Amodio achter zich. Afgelopen maandag was qua spanning dan ook een piekmoment in de adrenalinestand van de mannen van het tweede. Er werd namelijk 1 ticket voor dit evenement verloot. 10 seconden later kondigde ons Mastermind aan dat hij de gelukkige winnaar was! Wederom kregen de spelers van H2 het gevoel dat hij dit allemaal vantevoren zo bedacht had. Mede omdat hij en passant De Muur al had geregeld als vervangende coach en dat hij zelf nog een ticket voor zijn Manuela had gekocht. Enfin, na wat zinnen waarin het woord kunstrijden werd gecombineerd met homosensuele woorden, werd er toch een uitermate goede training afgewerkt. Klaar voor Jola/Olympus dus!
Voordat we beginnen met het wedstrijdverslag, de reden dat u deze stukjes leest, nog even terug naar de training. Onze advocaat MacMark was er maandag namelijk niet, en de zaterdag daarvoor ook niet, en de maandag daarvoor ook niet. Iets met werk-sneeuw-ziek (lees: moe). Zaterdag kwam hij dan ook de zaal binnen lopen met de woorden 'Staan we eigenlijk nog bovenaan?' Nu kan men dit zien als desinteresse, gespeelde stoerheid of een gezond vermogen van prioriteren in het leven. Mijn stelling is dat Mark als gedoodverfd vrijwilliger van het jaar zich simpelweg om andere zaken druk maakt, en bijvoorbeeld zonder te zeuren en met verve een dubbele bardienst draaide voor de wedstrijd. Later op de middag zou Renzo bij aanvang van de vierde set dan ook vurig pleiten voor het inbrengen van Mark, omdat ook die zaken belangrijk zijn als je in een team binnen een vereniging speelt. Om vervolgens in een bilateraal te fluisteren dat hij zeker wist dat we die vierde set gingen verliezen...
Omdat Erik van Heijst maandag een Braziliaans zakendiner had, en DJ Ignition de laatste wedstrijd volledig gespeeld had, lag het ingevulde opstellingsbriefje voor set 1 afgelopen maandag al in de tas van Martin. Glenn zou later in de wedstrijd uiteraard speelminuten krijgen, omdat het zijn laatste wedstrijd van dit seizoen is. Onze knietapert gaat namelijk een half jaar naar Shanghai (grootste gemeente van de wereld), waar hij veel gaat leren van de hierarchie-gevoelige Chinezen. Wij wensen hem veel succes en plezier daar, en hopen dat Peter een beetje op de sprongbelasting van Remco let. Enfin samen met onze laatstgenoemde midden betraden dia/mid Sander, PL/mid Paul en Jasper, PL Pascal, SV Renzo en Libero Dorus het strijdveld. Als eerste werd geconstateerd dat de heren van Jola Olympus nog steeds gehuldd zijn in foeilelijke tenues, ongelofelijk als je al zo veel jaren door een modeketen wordt gesponsord. Met inslaan hadden de gele kanaries al een aardige indruk gewekt en de eerste set werd dan ook een pittige. Aan beide kanten van het net liep de passing niet optimaal, waardoor en rommelige set ontstond waarin beide partijen niet veel voor elkaar onder deden. Gelukkig serveerde Renzo ons gelijk naar een 0-4, zodat we met 25-22 de winst konden binnen halen.
Set 2 werd begonnen met een minuut stilte voor het afscheid van de BMW van Renzo, een schôn woagen die ons toch veilig heen en weer naar veel uitwedstrijden heeft gebracht. Wij hopen dat ie een nieuw baasje krijgt die net zoveel van hem houdt en hem ook zo multifunctioneel inzet. Opvallend was dat het afscheid met name de boys van Jola veel deed en toen de scheidsrechter floot was het dan ook heel rap gedaan met deze set. Twee serviceseries van Jasper (van 1-1 naar 10-1) en van 'fietsen met min 16'-Renzo (van 15-6 naar 23-6) maakte dat met 25-9 dit varkentje goed en snel gewassen werd. Onder applaus van Heren 1 werd dan ook gewisseld van helft.
Hoewel de setstand dit niet doet vermoeden, duurde set 3 een hele minuut korter dan set 2. Passend was het weer niet om over naar huis te schrijven, maar de side-outs werden goed gemaakt en Goirle pakte op de servicebeurten net even wat meer puntjes mee. Veel korte rally's waren het gevolg en op het wedstrijdformulier is duidelijk te zien waar Pascal zijn Waterloo vond (een servicebeurt van Jola van 11 naar 15). De duim van Pascal was namelijk geknakt en voor het eerst in zijn lange, lange, lange, lange volleybalcarriere (met zijn hoogtepunt bij Odulphus toen 1ste divisie nog 1ste divisie was en de witte ballen met speels gemak en aan de lopende band gedakt werden in de studentensporthal) gaf hij aan de coach aan dat hij niet meer verder kon. Dat zou pas aan het begin van de vierde set gebeuren, nadat we de derde met een 25-17 winst afsloten. Later in de kantine ging het gerucht dat Pascal zelf zijn duim even onder handen had genomen, nadat hij een bal die ruim anderhalve meter in was en die hij normaliter bovenhands pakt, met een harde "uit" liet gaan en dit foutje niet kon verkroppen.
Erik of Mark? Erik of Mark? Erik of Mark? Je zag het hoofd van Martin omlopen. Toen zijn keuze op Erik gevallen was, mengde de aanvoerder zich in de strijd. Of Martin wel gezien had dat Mark een dubbele bardienst gedraaid had? Oei. Maar Mark, had hij wel zin? Laten we het Mark vragen. Mark, wil je spelen? "Joa, als het moet.." was zijn antwoord. En zo geschiedde, een tot op het bot gemotiveerde Mark maakte zijn opwachting in de basis. En laten we even voorop stellen dat het vervolg van deze set gewoon op het conto van heel het team komt. Want als een stel makke lammetjes met aandacht voor alles behalve de wedstrijd werd de vierde set aangevangen. Door het vertrek van Pascal en de niet in de comfort zone acterende Dorus en Mark zakte het E-gehalte tot een dieptepunt. Initiatief nemen werd zoveel mogelijk vermeden en tot boven de 20 werd tegen een achterstand van drie punten aangekeken. Uw vaste verslagenschrijvert van H2 zat inmiddels op de bank over zijn duim te aaien en vroeg zich hardop af hoe hij deze set in zijn verslag zou gaan verwerken. Enkele teamgenoten vatte dit op alsof hij deze set al als verloren beschouwde. Later bleek dat ons Mastermind per sms Pascal geinstrueerd had om deze opmerking te maken. Of het deze interventie was of de publiekswissel van Glenn zullen we nooit weten. Maar met geconcentreerd spel, een paar smashes en blokjes en een libero van Jola die zo graag van fouten wilde leren dat hij ze ging herhalen werd de set voor de poorten van de hel weggesleept (26-24).
Volgende week weer u vaste columnschrijver, over de tocht naar het verre Axel, oranje mannetjes en dienbladen vol met friet.
We sluiten af met een actiefoto van Pluchenko.